بچه عجیب ترین موجود دنیاست،

می آید،

مادرت میکند،

عاشقت میکند،

رنجی ابدی را در وجودت میکارد،

تا اخرین لحظه عمر عاشق نگهت میدارد،

و تمام…..!

بگمانم مادر بودن یک نوع دیوانگی است،

وقتی مادر میشوی،

رنجی ابدی به سراغت می آید،

رنجی نشات گرفته از عشق….

مادر که میشوی،

می خواهی جهان را برای فرزندت آرام کنی،

میخواهی بهترینها را از ان او کنی،

وقتی میخزد، چهار دست و پا میرود، راه میرود و میدود،

تو فقط تماشایش میکنی و قلبت برایش تند میتپد….

از دردش نفست میگیرد، روحت از بیماری اش زخمی میشود،

مادر که میشوی، دیگر هیچ چیز جهان مثل قبل نخواهد بود،

مادر که میشوی، انسان دیگری میشوی،

انسانی که وجودش پر از عشق و جنون و دیوانگی است.

یکی از سخت ترین کارها تو زندگی،
حفظ تعادله!
تعادل بین شوخی کردن و جدی بودن،
تعادل بین خندیدن و نخندیدن،
تعادل بین حرف زدن و حرف نزدن،
تعادل بین احساسی بودن و بی توجهی کردن،
تعادل بین غریزه و فطرت و…

تا جایی که می توانی متعادل باش…

خدایا …
ﭼﻮﻥ ﺷﻘﺎﯾﻖ ﻫﺎ که از ﺷﺒﻨﻢ , ﻫﻮﺍﯼ ﻋﺸﻖ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﻧﺪ …
ﻭ ﭼﻮﻥ ﮔﻠﻬﺎﯼ ﻧﯿﻠﻮﻓﺮ که ﺑﯽ ﭘﺮﻭﺍﻧﻪ ﻣﯽ ﻣﯿﺮﻧﺪ …
به ﻣﺎ ﻫﻢ ﻋﺎﺷﻘﯽ ﺁﻣﻮﺯ …
ﺍﻟﻬﯽ ﭼﻮﻥ ﺷﺐ ﺑﺎﺭﺍﻥ که ﻣﯿﺸﻮﯾﺪ ﭘﺮ ﻣﺮﻏﺎﻥ ﻋﺎﺷﻖ را …
ﺑﺸﻮﯼ ﺍﺯ ﺩﻝ …
ﺑﺸﻮﯼ ﺍﺯ ﺩﯾﺪﻩ،،, از پندار ،،,از گفتار،،از کردار ،، تمام آنچه نازیباست …

آمین

حالت که خوب باشد روزهای بارانی برایت رویای قدم زدن و آرامش و تنفس را تداعی می کند.با زمین و زمان لبخند می زنی..حالت که بد باشدهوای بارانی می شود آیینه دردها و اشکهایت.آسمان هم برایت می گرید.ما همیشه بر اساس نگاههای مان زندگی می کنیم.دنیا را آنگونه که هستیم تصویر می کنیم.خوب و بد اطراف مولود خوب و بدی حال خود مان است.واین به گمانم خوب نیست.به هرحال این دنیای ما دنیایی است که بالا و پایین هایش کمی شبیه لطیفه است.انقدر متفاوت و متغییر است که خنده ات میگیرد.الدنیا یومان یوم لک ویوم علیک..دنیایی که دور روز است یک روز به نفع توست ویک روز بر علیه توست.یک روز می خندی و همه چی خوب است و یک روز نه..یک روز برده ای و یک روز با خته ای..در هر دو روز این تو هستی که دنیا را تصویر وتفسیر می کنی. این روزها و شبها که هوای خدایی شدن به شدت مساعد است. خدا کند که خدا به دل مان نگاه کند…تا ماهم وزن پیدا کنیم..خسته شده ایم از بس که بی ظرفیتیم..
منبع: اینجا چراغی روشن است