شاهی به جهان ، 

مثـل تو آوازه ندارد

مثل حـــَرَمت 

هیچ کجا ، سازه ندارد

ارباب منی ، 

جان منی ، شاه شهیدان

مجنون توام ، 

عشق من اَندازه ندارد

​حسیـن خیـره مانده به قدقامتـش !

پشتـش به اوست

مشغول مرتب کردن عمامه است

شمشیـر را در غلاف می کند و بـر می‌گردد

از چشمان نافذ حسین ، خوب می‌توان شنید صدایش را … که آرام زمزمه می‌کند ..

الحق که مجتبـی زاده‌ای جانِ عمـو !

آری .. او قاسـم است ، شیـربچه‌ی پسـر ارشـد حیـدر !

قاسم چشمان نافذ عمو را که می‌بیند ، لبخند می زند و سر پایین می‌اندازد و به سمتش قدم بر‌میدارد

و حسـین با شتـابی بیشتـر به سمت یادگارِ برادر گام بر‌ می‌دارد !

نزدیک تر که می‌شود ، طره‌ی موهایش را می‌بیند که از عمامه بیرون زده و چهره‌ی معصومش را دلـرباتـر کرده !

دستی به شانه اش می‌گذارد و لب بر پیشانی می‌نهد …

بوسه بر پیشانیِ ابنِ مجتبی همانا و .. بیـاد آوردن کابوس‌های شبـانه‌ی مجتبـیِ هفت ساله همانا .. 

لب از پیشانی ک بر میدارد ، چشمانش خیسِ خیس است

توان دیدن مظلومیتِ قاسم را ندارد ، وقتی تمام وجودش ، یادآورِ حسـن است ، حسنـی که در کودکی ، از حسین پیشی گرفت در صبـر بر مصیبـت .. !

اصلا انگـار این دوبرادر مصیبت های زندگی را ‌از همان ازل تقسیم کرده بودند

روضه‌ی مادر با حسـن بود و روضه‌ی خواهـر با حسیـن .. !

قاسم اشک‌های عمو را میشناخت ، اینبـار هم دریافت که این اشک‌ها ، حاکیِ همان کوچه‌ی تنگِ تاریک است

پس در آغوشِ عمو آنقدر گریست که هردو زانو بر زمین نهاده و برای دقایقی چشمانشان را بستند …

چشم گشودند

دوباره نگاهش کرد

دوباره بوسه زد

اما اینبار سریع‌تـر !

قاسـم برای رسیدن به یگانه خالقش ، بال بال می‌زد و حسیـن نمیخواست مانع این دیدارِ عاشقانه‌ی الهی شود ..

و دوباره حسیـن خیـره است ..

اینبـار به دو پیکـرِ بی‌جانِ داخل خیمه

دو پیکـر قطعه قطعه …

در یک دست ، دست علی اکبر و در دست دیگر دستِ قاسم !

خیره است .. اما نه متعجب است نه بی حال و بی حس

نگاه‌های خیره ی حسین با نگاه‌های خیره ی تمام آدم‌ها فرق دارد !

نگاه‌های خیره‌ی حسین ، نافذ است ، مصیبت دیده است و داغدار و مقتدر و مهربان …

نگاهی که اگر با چاشنـی خم ابـرو و غضب همراه شود ، سهم دشمـن را می‌سازد از چشمانِ حسین !

دست علی و دست قاسم را کنار هم می‌نهد و نگاه از پهلوی خونین علی و فرق شکافته‌ی قاسم - که هردو ، یادآورِ دو مصیبت عظمیِٰ زندگی اش است - می‌کَنَد و با چشمان بسته به آسمان نگاه می‌کند

لب می‌گشاید و همانطور که انگشتانش را میان خاک‌ فرو میبرد ، در گوش عرش خداوندی زمزمه می‌کند ..

« یگانه معشوقِ قلبـم ،چه زیباسـت که تو همه چیـز را می‌بینـی و چه آرام است قلبـم با وعده ‌ی شیرینِ حقـت ،تنهایـم نگذار تنها خالق هستـی»