فردا خیلی دیر است ،

باید از همین “لحظه” شروع کنم !

نباید بگذارم عقربه ها مرا دُور بزنند ؛

می خواهم دست ببَرم در ذهنم ؛

هر چه افکارِ منفی دارد ، خالی کنم!

باید جا برای احساساتِ خوب باز کنم.

خاطرات مُرده ی زیادی 

روی دستم باد کرده است!

تمامِ کهنگی ها را باید خاک کنم.

پروانه های زیادی در من

سر از پیله در آورده اند؛

وقتِ آن است که از خودم آزاد شوم!

من هنوز به پرواز با بال های شکسته 

ایمان دارم…

ابن عباس پارچه خیمه را بالا زد و نگاهی به دست های علی (ع) انداخت. علی، همچنان نخ و سوزن از کفش کهنه اش می‌گذراندند. 

یا امیرالمومنین، مردم منتظرند که برایشان خطبه بخوانید. شما هنوز مشغول وصله کردن کفش‌هایتان هستید؟ 

 علی، رشته نخی را که با آن کفشش را می‌دوخت، گره زد و محکم کشید. کفش‌های پر از وصله و پینه‌اش را جلو پای ابن عباس گذاشت و گفت: 

این دو لنگه کفش را برای من قیمت کن. 

 ابن عباس دستی به صورتش کشید و ابروهایش را بالا انداخت. 

گمان نکنم کسی حاضر باشد بابت این کفش‌ها درهمی بپردازد. 

امیرالمومنین همان طور که به کفش‌ها نگاه می‌کرد، گفت: به خدا قسم این کفش، پیش من محبوب‌تر از حکومت بر شما است؛ مگر این که با آن حقی را اقامه کنم یا باطلی را دفع.✨

نهج البلاغه، خطبه 33

 به ۳ دلیل:

1-تا راوی، شاهد و پیام‌آورِ قیامش باشند.

2-ماندنِ آنها در مدینه و یا جای دیگر به دور از امام، خطرناک و نااَمن بود و اگر می ماندند یزیدیان برای بیعت گرفتن و تحت فشار گذاشتنِ امام، آنها را دستگیر و اذیت می کردند.

در این صورت امام یا به خاطر آزادیِ اهلبیت خود، تسلیمِ دشمن می شد؛

و یا بدون اعتنا به اهلبیت، قیامِ خود را به انجام می رساند؛

 که در هردو صورت نهضتِ ایشان در نطفه خفه می شد یا بی نتیجه می ماند.

3 - حضور خانوادۂ امام گواهی می دهد که ایشان از ابتدا قصد جنگ نداشتند و صرفاً برای بیعت نکردن با یزید و حفظ جانشان در مدینه(با توجه به اینکه یزید، فرمانِ قتلشان را داده بود)، به همراه خانواده ابتدا در مکّه اقامت کردند و سپس به سوی کوفه حرکت نمودند.

یک مردی بود که وقتی آقایش فریاد زده بود:

«هل من ذاب یذب عن حرم رسول الله»

همه وجودش لرزیده بود.

کفش هایش را درآورده بود و به گردن آویخته بود.

آقایش بعدا گفته بود مادرت چه اسم خوبی برایت گذاشته، آزاد مرد …